من شاعرم

سه خبر

iampoet — Wed, 16 May 2012 19:44:00 GMT

"انتقاد مريم جعفري آذرماني به انتشار شعري به نام او" بخوانید در: اینجا

"درباره نمایشگاه کتاب" بخوانید در: اینجا

کتاب قانون مریم جعفری آذرمانی جزو پرفروش‌ترین‌های نمایشگاه شد. گزارش کامل را بخوانید در: اینجا

یک شعر از کتاب "68 ثانیه به اجرای این اُپرا مانده است"

iampoet — Mon, 14 May 2012 16:10:55 GMT

به هوش باش که آتش، هوا عوض کرده‌ست
بگو به باد که ابلیس جا عوض کرده‌ست

چگونه گریه کند با دو چشمِ مصنوعی
نقابِ دائمی‌اش چهره را عوض کرده‌ست

مدارِ معتبری نیست در مسیر زمین
که نقطه‌ای‌ست که تنها فضا عوض کرده‌ست

به استفاده‌ی بیگانه می‌رسد نفرت
اگرچه حال مرا آشنا عوض کرده‌ست

جهان خراب شود باز دوستت دارم
که عشق، فاجعه را بارها عوض کرده‌ست

خداپرستیِ من از غرور بیشتر است
منم که آینه را با خدا عوض کرده‌ست

مریم جعفری آذرمانی

یک شعر از کتاب "صداای ارّه می‌آید"

iampoet — Sat, 12 May 2012 05:11:45 GMT

کیسه‌ها را خودم مهم کردم آن‌قَدَر تا ادا درآوردند

چشم و گوش زباله‌ها وا شد، و سپس دست و پا درآوردند

مثل انسان نگاهشان کردم فکر کردند جاودان هستند

با تمام مچالگی‌هاشان، باز از خود صدا درآوردند

میکروب‌ها خطابه می‌خواندند قیفِ پاره بلندگوشان بود

همه کف می‌زدند و مشکل من این که سر از کجا درآوردند

قوطیِ بادکرده‌ی مغرور، از غذاهای مانده شاکی بود

با لبِ بسته ادّعا می‌کرد که دمارِ مرا درآوردند

کیسه‌ها را گره زدم بردم جشنِ جارو دوباره بر پا شد

رفتگر‌ها همه روان‌کاوند شهر را از عزا درآوردند

مریم جعفری آذرمانی

iampoet — Wed, 09 May 2012 19:07:00 GMT

به دلایلی که قبلا ذکر شد، تا همین امروز از عرضه شدن یا نشدن کتاب "قانون" مریم جعفری آذرمانی از سوی نشر داستانسرا اطلاعی در دست نبود، اما امروز که از روزهای آخر نمایشگاه است، خبر رسید که این کتاب در نمایشگاه موجود است! علاقمندانی که کتاب قانون را می‌خواستند می‌توانند به غرفه نشر داستانسرا مراجعه کنند، خبر کامل را بخوانید در: اینجا

یادآوری: "صدای ارّه می‌آید" که بعد از "قانون" منتشر شد در غرفه انتشارات فصل پنجم عرضه می‌شود.

باز می‌پرسی که‌ها مردند؟ می‌گویم: که زنده‌ست؟!

iampoet — Sat, 05 May 2012 16:12:45 GMT

به مناسبت سالروز درگذشت حسین منزوی مطلبی از مریم جعفری آذرمانی بخوانید در: اینجا

اصلاحیه

iampoet — Sat, 05 May 2012 03:19:00 GMT

کتابی با عنوان «غزل روزگار ما» (گزیده غزل‌های دهه هشتاد، به انتخاب سید احمد حسینی) از سوی نشر جمهوری در نمایشگاه کتاب عرضه شده که چهار شعر در آن به نام من درج شده است اما باید توضیح بدهم که سه شعر در صفحات 117 (سری از دار آویزان، زبانش را درآورده‌ست...) و 118 (وقتی نفس را می‌کشم حتما هوایم هست...) و 119 (چه نیازی‌ست که این رود به دریا برسد...) از سروده‌های من است اما شعر صفحه‌ی 120 شعرِ آقای مسعود جعفری است که اشتباها به نام من منتشر شده است و این بی‌دقتی از سوی ناشر یا گردآورنده مجموعه بوده است. از کسانی که این کتاب را تهیه کرده‌اند خواهشمندم این مورد را اصلاح کنند.

مریم جعفری آذرمانی

iampoet — Tue, 01 May 2012 16:28:00 GMT

درباره دو کتاب تازه‌ام در نمایشگاه کتاب بخوانید در: اینجا و اینجا

شاعران نسل من (1)

iampoet — Sun, 29 Apr 2012 08:16:53 GMT

چند نکته درباره‌ی صالح سجادی در «تشنج کلمات»
مریم جعفری آذرمانی

صالح سجادی شاعری تصویرگراست. تصویر اگرچه یکی از مهم‌ترین ارکان شعر است اما بسیاری اوقات از سوی شاعران نادیده گرفته می‌شود اما سجادی به ارائه‌ی تصویر بسیار اهمیت می‌دهد.

در شعر او گاهی تصویر به روشنی از طرف شاعر نشان داده نمی‌شود بلکه به عهده‌ی مخاطب است که چه تصوری از آن داشته باشد در واقع تصویر در شعر او گاهی به تصور مخاطب واگذاشته می‌شود و همین یکی از نقاط قوت شعر سجادی‌ست:
صدای چکمه... «شما هفت‌تن بلند شوید»
جناب سروان دیشب قشنگ رقصیدند
در این بیت، قشنگ‌رقصیدن جناب سروان موقعیتی است که مخاطبان از آن تصورهای مختلفی خواهند داشت مثلا ممکن است قشنگ رقصیدن واقعا به همان معنی رقصیدن در مجلسی باشد یا نه؛ طعنه‌ای باشد مبنی بر این‌که او حکمی ناعادلانه را امضا کرده است یا رشوه‌ای گرفته‌است یا برای دریافت حقوق یا درجه‌ی بالاتر، چاپلوسی یا اصطلاحا خوش‌رقصی کرده است.
در همین شعر که با مصرع «به خواب، دور سرم هفت رنگ رقصیدند» آغاز می‌شود، شاهد ارتباط مستقیم بیت‌ها هستیم. گویا شاعر ذهن خود را به همان صورت سیال به شعر تبدیل کرده است. ماجرای رقصیدن که به ردیف این شعر تبدیل شده (اگرچه ردیف سختی است) برای عناصر مختلفی از رنگ گرفته تا ماه و تفنگ و انسان اتفاق می‌افتد و توالی عناصر این ماجرا به شکلی است که باید غزل به طور کامل و به همان ترتیب خوانده شود.
گاهی اوقات شاهد ارائه‌ی تصویرهای انتزاعی هستیم:
هزار مرد میان کویر سبز شدند
و عشق، حادثه در فصل امتحان پاشید
فصل امتحان و حادثه و عشق هر سه مفاهیم ذهنی هستند نه عینی، اما پاشیده شدن، مفهومی عینی و قابل رؤیت است. همین استفاده از فعل پاشیدن در کنار سه مفهوم ذهنی، باعث به وجود آمدن تصویری شدیدا انتزاعی می‌شود. نکته‌ی دیگر این‌که در همین بیت، سبز شدن هزار مرد میان کویر هم، به شدت انتزاعی‌ست و دلیل مهمش دو معنا بودن عبارت «سبز شدن» است. یکی به معنای ناگهان ظاهر شدن و دیگری به معنای روییدن که در مواجهه با کویر این معنا عمیق‌تر نشان داده می‌شود.
در بعضی شعرها این انتزاعی بودن به اوج خود می‌رسد به شکلی که اصلا به صورت ذهنی هم نمی‌شود آنها را تصور کرد:
در من چه خواب‌هاست که خوابی ندیده‌اند
در این سطر خواب ندیدنِ خواب‌ها مستلزم آن است که امکان خواب دیدن را برای خواب‌ها تعریف کنیم تا بعد بتوانیم خواب ندیدنِ خواب‌ها را درک کنیم. در اینجا اگرچه تصویر خاصی ارائه نشده است اما ناخودآگاه مخاطب سعی می‌کند برای خواب‌ندیدنِ خواب‌ها دنبال تصویری ذهنی بگردد.
در شعر صالح سجادی گاهی تصویر برای ملایم کردن واقعیت تلخی استفاده می‌شود:
من عاشق آن رقصِ از گردن به پایینم
وقتی که در چنگ طناب دار می‌رقصی
در این‌جا درد و اضطرابی را که در چنگ طناب دار احساس می‌شود و یکی از سخت‌ترین صحنه‌هایی‌ست که می‌شود با آن روبه‌رو بود، با کلمه‌ی رقصیدن و اصطلاحِ طنزآمیزِ «عاشق چیزی بودن» تلطیف می‌‌شود و در عین دیدن تصویر دردناک اعدام و تلاش دست‌هایی که نمی‌توانند طناب را باز کنند، مخاطب لذتی هنری را هم تجربه می‌کند. کلمه‌ی چنگ در این بیت که نشان دهنده‌ی تقلای دست‌ها برای رهایی از طناب است، دو واقعیت را تداعی می‌کند یکی بسته بودن دست‌ها هنگام به دارآویخته شدنِ محکوم است که نمی‌تواند از چنگِ بسته بودن رهایی پیدا کند تا چه رسد به اینکه به طناب چنگ بیندازد و دیگری این است که اگر دست‌ها را باز تصور کنیم، انسانی را نشان می‌دهد که دارد خودکشی می‌کند و بعد از آویزان کردن خود، پشیمان می‌شود و برای نجات خود به طناب چنگ می‌اندازد.
در برخی از شعرها به طور کامل شاهد تصویر‌های متوالی و بی‌وقفه هستیم و این تصویرها معمولا حالت پرخاش‌گرانه دارند و از این جهت قدرت بیشتری برای نفوذ در ذهن مخاطب پیدا می‌کنند، در شعری با این مطلع:
کسی دست‌های خودش را کشید
به دنبال یک تکه از خود دوید...
ارائه‌ی تصویرها باعث شکل گیری روایت می‌شود، هرچند که در برخی از سطرهای شعر گفتگوهایی هم صورت می‌گیرد اما ذهن تصویرگرایانه‌ی شاعر باعث شده که گفتگوها صرفا بیان احساسات گوینده‌ی آن (از قبیل حالم خوب نیست یا سرم درد می‌کند یا از این دست عبارات) نباشد بلکه همین احساسات با بیان حرکتی یا عملی بیان ‌شوند که ایجاد تصویر می‌کنند:
«بغل کن تنم را کسی پیشِ پاـ
ی تو گردن پای من را برید
و با خود به راهی که می‌رفت برد
و پاهایم از دست‌هایم پرید»...
این شعر در واقع شاید روایت ِ شاعر بودنِ صالح سجادی باشد شعری که تا آخرین بیت آن، مخاطب با تصاویر مختلف سر و کار دارد:
همان لحظه روی زمین شاعری
به دنبال پاهای خود می‌دوید

صدای ارّه می‌آید!

iampoet — Thu, 19 Apr 2012 06:48:00 GMT

کتاب «صدای ارّه می‌آید» شامل 67 غزل نو، سروده‌ی مریم جعفری آذرمانی، از سوی انتشارات فصل پنجم منتشر شد. (مراکز فروش: 66970131 و 66909847)

سه شعر از این کتاب:

1
با سوتِ داورِ وسط، از اوّل، دارم به این قرار می‌اندیشم
این چشم بی‌قرارتر است از من، وقتی به انتظار می‌اندیشم

بازیکنان شبیه تو می‌آیند لحظه به لحظه می‌گذری از من
مثل دریبل‌های نفس‌گیرت، تند و ادامه‌دار می‌اندیشم

قلب من است جا شده در دستت؛ توپی که توی تور می‌اندازی
تو محو در شمردنِ گل‌هایت، من بی‌خودی به یار می‌اندیشم

یک بار از نگاه تماشاچی، یک بار از دریچه‌ی چشم تو
یک بار پشت مردمکِ خیسم، هر صحنه را سه بار می‌اندیشم

روزی خودم برنده‌ترین بودم با قلب‌های جا شده در دستم
این برد و باخت بازی او بوده؛ دارم به روزگار می‌اندیشم

طبق مشاهدات گزارش‌گر، خود را چه خوب باخته‌ام اما
وقتی تو در برابر من باشی حتماً به افتخار می‌اندیشم

2
همین پنجاه سالِ پیش هم لبخند و هم نان داشت
به آب روستا خوش بود اما عشق تهران داشت

پدر با لهجه‌ی شیرین آذربایجانی هم
به چای تلخ قوری‌های مادر سخت ایمان داشت

دو تا قوری یکی رنگ طلا مخصوص صبحانه
یکی هم نقره‌ای، در شب که رنگ ماه و باران داشت

اگر من هم یکی از دختران روستا بودم
به جای شعر، شور دیگری در چشم من جان داشت

درون قلعه‌ی سرخی خودم را حبس می‌کردم
که هر گوشه دری و هر دری هم یک نگهبان داشت

که چوپان عاشقم می‌شد، و گرگی گله را می‌زد
دل من هم خنک می‌شد به هر شکلی که امکان داشت

پدر آقای ده بوده ولی کم کم در او حل شد
همان حسی که یک «شهری» میان شهروندان داشت

3
سخت بیدار بودم که دیدم عدّه‌ای پشت دیوار هستند
برگ‌ها را لگد مي‌کنند و... چرک‌ها را ولی می‌پرستند

رنگشان نقره‌ای بوده قبلاً، این کلاغان که حالا سیاهند
گفته بودم مبادا بسوزید باز روی دکل‌ها نشستند

تا مبادا معطّل بمانیم مرگ مجبور شد زنده باشد
چون کسانی که از دارِ دنیا، رفته بودند در را نبستند

از پسِ پنجره، کوه مغرور، سعی می‌کرد چیزی نبینم
ساختارِ طبیعت عوض شد شیشه‌ها سنگ‌ها را شکستند

و دو شعر دیگر از همین کتاب که پیش از این در سایت پیاده‌رو منتشر شده بود بخوانید در: اینجا

شرح حال شماست دفتر من

iampoet — Mon, 16 Apr 2012 04:19:00 GMT

یک شعر از مریم جعفری آذرمانی با صدای شاعر می‌توانید دانلود کنید از: اینجا

با سپاس از امید کوشکی که تدوین صوتی این اثر را بر عهده گرفت.